(ep.2 : จากแชมป์โลก สู่การออกแบบอนาคต…การท่องเที่ยวไทย ต้องมีโครงสร้างรองรับความสำเร็จ!)

หลังโลกโหวตให้ไทยเป็นจุดหมายปลายทางอันดับต้น ๆ ของโลก คำถามสำคัญ…จึงไม่ใช่จะรักษาความนิยมอย่างไร? แต่เราจะออกแบบโครงสร้างประเทศแบบใด? เพื่อรองรับนักท่องเที่ยวกว่า 33 ล้านคนอย่างยั่งยืน โดยไม่ให้ความสำเร็จในวันนี้ กลายเป็นต้นทุนของเศรษฐกิจและสังคมในวันข้างหน้า

บทความตอนแรก มันคือ การยืนยันว่า…“โลกเลือกไทยแล้ว” ดังนั้น บทความตอนที่ 2 จึงต้องขยับไปสู่คำถามที่ยากและจริงจังกว่าเดิม! นั่นคือ…

ประเทศไทยจะจัดการกับความสำเร็จระดับโลกนี้อย่างไร? เพื่อไม่ให้กลายเป็น “กับดัก” ของตัวเองในระยะยาว!!??

นั่นเพราะ จากประสบการณ์ของหลายประเทศ ได้ชี้ชัดว่า…การเป็น “จุดหมายปลายทางยอดนิยม” ไม่ได้การันตีถึงความยั่งยืน หากขาดการออกแบบโครงสร้างรองรับที่เหมาะสม!!!

กับ เป้าหมายในปี 2569 ที่ การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.) คาดหวังจะได้เห็น…ตัวเลขนักท่องเที่ยวต่างชาติกว่า 33 ล้านคน เดินทางเข้าไทย พร้อมกับ รายได้รวมเกือบ 3 ล้านล้านบาท นั้น

ประเด็นนี้…ไม่ได้สร้างเพียงรายได้ แต่มันได้สร้าง “แรงกดดัน” ต่อระบบเมือง, ระบบคมนาคม, สิ่งแวดล้อม และคุณภาพชีวิตของประชาชนในพื้นที่ท่องเที่ยวโดยตรง ตามมา

ความสำเร็จในระดับนี้ ประเทศไทย…จึงไม่สามารถบริหารด้วย “มาตรการเฉพาะหน้า” หรือ “แคมเปญรายปี” ได้อีกต่อไป

แต่ต้องอาศัย “การออกแบบอนาคต” ที่มองการท่องเที่ยวเป็น “ระบบเศรษฐกิจขนาดใหญ่” ที่เชื่อมโยงถึงกันทั่วทั้งประเทศ!!!

“หัวใจ” ของการออกแบบอนาคตการท่องเที่ยวไทย นั่นคือ การยอมรับความจริง! ที่ว่า…โครงสร้างการจัดการด้านการท่องเที่ยวแบบเดิม อาจไม่เพียงพอเมื่อเทียบกับขนาดความนิยมของนักท่องเที่ยวต่างชาติในปัจจุบัน

“เมืองหลัก” อย่าง…กรุงเทพมหานคร ไม่อาจ “แบกรับ” นักท่องเที่ยวจำนวนมหาศาลได้อย่างไร้ขีดจำกัดอีกแล้ว!

ขณะที่ “เมืองรอง” เอง ก็ยัง ไม่สามารถจะ “อัพ” ตัวเอง ให้ก้าวขึ้นไปเป็น “ทางเลือกหลัก” ของนักเดินทางต่างแดนได้อย่างเต็มศักยภาพ!

ดังนั้น หากประเทศไทยยังคง…ขาดการลงทุนเชิงโครงสร้าง และขาดการเชื่อมต่อที่เป็นระบบ แนวโน้มของความสำเร็จที่มี จึงมีโอกาสจะ “กระจุกตัว!” และเพิ่มความ “เหลื่อมล้ำ” ทางพื้นที่ด้านการท่องเที่ยวกันต่อไป

ในบริบทนี้ แนวคิดเรื่อง “โครงสร้างรองรับการท่องเที่ยว” จึงต้องมีความสำคัญ และต้องได้รับการสนับสนุนที่จริงจังกว่าการสร้างแหล่งท่องเที่ยวใหม่

ซึ่งหมายถึง “การออกแบบทั้งระบบ!” ตั้งแต่…การเดินทาง, การกระจายคน, การบริหารความหนาแน่น ไปจนถึง การสร้างประสบการณ์ที่มีคุณค่าในพื้นที่ต่าง ๆ ของประเทศ

ดังนั้น การท่องเที่ยวจึงไม่ควรถูกมองเป็นแค่…กิจกรรมปลายทาง! แต่ต้องสร้างให้เป็น “เครื่องมือ” เชื่อมเศรษฐกิจ, เมือง และชุมชนเข้าไว้ด้วยกัน

สิ่งที่กำลังถูกจับตาอย่างมาก นั่นคือ…โครงการและแนวคิดเชิงโครงสร้างที่อาจเข้ามา “เปลี่ยนภูมิทัศน์” การท่องเที่ยวไทย ไม่ว่าจะเป็น…การยกระดับการเดินทางให้สะดวก, รวดเร็ว และเชื่อมโยงมากขึ้น!

หรือแม้แต่…การสร้าง “จุดหมายปลายทาง – รูปแบบใหม่” ที่สามารถ “ดึงดูด” นักท่องเที่ยวคุณภาพ และกระจายรายได้ออกจาก “เมืองหลัก” ได้จริง!

แม้บางโครงการ??? จะยังไม่เกิดขึ้นในทางปฏิบัติ!!! แต่เพียงแค่…ภาครัฐกำหนดทิศทางที่ชัดเจน!!?? สิ่งนี้…มันอาจจะเริ่มส่งผลต่อการตัดสินใจของตลาด, นักลงทุน และผู้ประกอบการ ได้แล้ว

ควบคู่กันไปนั้น…การออกแบบอนาคตการท่องเที่ยวไทย ยังต้องพึ่งพาการบริหารด้วยข้อมูล และการกำกับดูแลเชิงระบบ!

การมีนักท่องเที่ยวจำนวนมาก…อาจทำให้การบริหาร ด้วย “สัญชาตญาณ” หรือ “ประสบการณ์เดิม” ไม่เพียงพออีกต่อไป

ข้อมูลด้านพฤติกรรมนักท่องเที่ยว, ความหนาแน่นของพื้นที่ และผลกระทบต่อชุมชน จะต้องถูกนำมาใช้จริง! ในการตัดสินใจเชิงนโยบาย เพื่อให้การเติบโตเชิงตัวเลขของการท่องเที่ยว…ไม่ส่งผลกระทบต่อ “คุณภาพชีวิต” ของคนในประเทศ

ทั้งหมดนี้ มันได้สะท้อนว่า…การท่องเที่ยวไทยกำลังเดินเข้าสู่ช่วง “หัวเลี้ยวหัวต่อสำคัญ” จาก…ยุคที่แข่งขันกันเรื่องความนิยม ไปสู่…ยุคที่ต้องแข่งขันกันเรื่อง “การบริหารความสำเร็จ”

โครงสร้างที่กำลังถูกออกแบบในวันนี้??? จะเป็นตัวกำหนดว่า…ไทยจะรักษาสถานะแชมป์โลก! ได้อย่างมั่นคง หรืออาจต้องสะดุดไปกับความสำเร็จของตัวเองในอนาคต

และเมื่อคำตอบเริ่มชัดว่า…การออกแบบโครงสร้างเหล่านี้ ไม่อาจเกิดขึ้นได้จากหน่วยงานใด หน่วยงานหนึ่งเพียงลำพัง คำถามตัวโตๆ ตามมา ก็คือ…

“รัฐบาลชุดใหม่” ควรจะต้องมีบทบาทและความพร้อมในระดับใด??? เพื่อขับเคลื่อนการ “ปรับโครงสร้างเศรษฐกิจ” ผ่านการท่องเที่ยวให้เกิดขึ้นจริง!!!

คอยพบ…ตอนจบ! (16 ม.ค.2568): บททดสอบรัฐบาลชุดใหม่ — เมื่อการท่องเที่ยวกลายเป็นหัวหอกของการปรับโครงสร้างเศรษฐกิจไทย.