ข้อเสนอ “หมอวรงค์” จุดกระแส “ลดผู้ช่วย ส.ส.” สร้างกระแสสังคม หนุนแนวคิดประหยัดงบประมาณ ทว่าอีกด้าน กลับมีเสียงสะท้อนจากอีกฝั่ง ที่มองไกลกว่านั้น ทำนอง… ปัญหาอาจไม่ใช่จำนวนคน หากเป็นความโปร่งใสและความคุ้มค่าของการใช้ภาษีประชาชนในระบบการเมืองไทยมากกว่า!!??

โชว์พาวสร้างกระแสได้ตลอด สำหรับ นพ.วรงค์ เดชกิจวิกรม ส.ส.บัญชีรายชื่อ พรรคไทยภักดี ที่ออกมาเรียกร้องให้ลดจำนวนผู้ช่วย ส.ส. จาก 8 คน เหลือเพียง 3 คน พร้อมทั้งแสดงจุดยืนเชิงสัญลักษณ์ด้วยการฉีกใบสมัครผู้ช่วย 5 ใบ ได้กลายเป็นประเด็นร้อนในพื้นที่สาธารณะอย่างรวดเร็ว

ไม่เพียงเพราะตัวเลขงบประมาณที่ถูกหยิบยกขึ้นมา ซึ่งอาจประหยัดได้ถึงหลักพันล้านบาทต่อปี

แต่ยังเพราะมันกระทบต่อความรู้สึกพื้นฐานของประชาชนในช่วงเวลาที่ค่าครองชีพสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

“ในภาวะข้าวยากหมากแพงน้ำมันแพง ประเทศชาติต้องประหยัด เราต้องร่วมมือกัน ส่วนเรื่องอาหารผมไม่ได้รับประทานอาหารกลางวันที่สภาจัดให้มาแต่ต้น” นพ.วรงค์ ระบุ

สิ่งนี้ ก่อเกิดเป็นกระแสตอบรับในสังคมไทย สะท้อนภาพชัดเจนว่า…แนวคิด “นักการเมืองต้องเสียสละ” ยังคงเป็นสิ่งที่ได้รับการยอมรับและคาดหวังอย่างสูง

คอมเมนต์จำนวนมากชื่นชมว่าเป็นการกระทำที่กล้าหาญและจริงใจ โดยมองว่า…สิทธิประโยชน์ของผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองควรถูกทบทวนให้สอดคล้องกับสภาพเศรษฐกิจของประเทศ 

อย่างไรก็ตาม เสียงสนับสนุนดังกล่าวไม่ได้ปราศจากคำถาม เพราะอีกด้านหนึ่งก็มีผู้ตั้งข้อสังเกต ว่า…

การลดจำนวนผู้ช่วยอาจส่งผลต่อประสิทธิภาพในการทำงานของ ส.ส. โดยเฉพาะในระบบการเมืองที่ภาระงานครอบคลุมทั้งการออกกฎหมาย การรับเรื่องร้องเรียน และการประสานงานในพื้นที่

ความเห็นที่แตกออกเป็นหลายทิศทางนี้ สะท้อนให้เห็นว่า…ประเด็นดังกล่าวไม่ได้เป็นเพียงเรื่อง “ควรมีผู้ช่วยกี่คน” แต่กำลังเปิดพื้นที่ให้สังคมตั้งคำถามต่อโครงสร้างการใช้งบประมาณทางการเมืองโดยรวม

ในกลุ่มผู้ที่เห็นด้วยบางส่วน มีการเสนอว่า…หากจะปรับลดจำนวนผู้ช่วยจริง ควรมีการออกแบบระบบรองรับให้เหมาะสม ไม่เช่นนั้นอาจกลายเป็นการลดทรัพยากรโดยไม่เพิ่มประสิทธิภาพ

ขณะที่อีกกลุ่มหนึ่งวิจารณ์ว่า…การเคลื่อนไหวลักษณะนี้อาจเป็นเพียง “การเมืองเชิงสัญลักษณ์” ที่มุ่งสร้างภาพลักษณ์มากกว่าการแก้ปัญหาเชิงโครงสร้าง

เมื่อพิจารณาอย่างลึกซึ้ง จะพบว่า…คำถามสำคัญไม่ได้อยู่ที่ “จำนวนผู้ช่วยมากเกินไปหรือไม่” แต่คือ “ผู้ช่วยเหล่านั้นทำหน้าที่อะไร และมีความคุ้มค่าหรือไม่”

ในระบบที่ขาดความโปร่งใส จำนวนบุคลากรไม่ว่าจะมากหรือน้อยก็อาจกลายเป็นภาระงบประมาณได้เท่าเทียมกัน หากไม่สามารถทำตามได้

หากข้อครหาเหล่านี้ยังคงอยู่ การลดจำนวนผู้ช่วยลงครึ่งหนึ่งก็อาจไม่สามารถแก้ไขปัญหาได้จริง เพราะต้นตอของปัญหาไม่ได้อยู่ที่ “จำนวน” แต่เป็น “คุณภาพและความโปร่งใสของการใช้ทรัพยากร”

ในทางกลับกัน! หากมีระบบเปิดเผยข้อมูลอย่างเป็นรูปธรรม ไม่ว่าจะเป็น…รายชื่อผู้ช่วย ขอบเขตหน้าที่ และรายงานผลงานอย่างสม่ำเสมอ

สังคมก็จะสามารถประเมินได้ว่า…การใช้งบประมาณดังกล่าวมีความจำเป็นและคุ้มค่าหรือไม่?

ในบริบทเช่นนี้ แม้จะมีผู้ช่วยจำนวนมาก ก็อาจยังได้รับการยอมรับจากประชาชน หากสามารถพิสูจน์ได้ว่าทรัพยากรถูกใช้เพื่อประโยชน์สาธารณะอย่างแท้จริง

ประเด็นนี้…จึงสะท้อนหลักการสำคัญของธรรมาภิบาลในระบอบประชาธิปไตย 

นั่นคือ…ความไว้วางใจของประชาชนไม่ได้ขึ้นอยู่กับการ “ใช้จ่ายน้อยที่สุด” แต่ขึ้นอยู่กับการ “ใช้จ่ายอย่างโปร่งใสและมีเหตุผล” 

ตัวเลขงบประมาณอาจเป็นเพียงภาพที่มองเห็นได้ง่าย แต่ความชอบธรรมทางการเมืองกลับถูกกำหนดโดยสิ่งที่มองไม่เห็น นั่นคือกระบวนการตรวจสอบและความรับผิดชอบต่อสาธารณะ

ข้อเสนอของ นพ.วรงค์ จึงอาจมีคุณค่าในฐานะ “จุดเริ่มต้นของการตั้งคำถาม” มากกว่าคำตอบสุดท้ายของปัญหา!!??

เพราะมันได้ดึงประเด็นเรื่อง “สิทธิประโยชน์” ของนักการเมือง ขึ้นมาอยู่ในความสนใจของสังคมอีกครั้ง และเปิดพื้นที่ให้เกิดการถกเถียงในระดับที่ลึกขึ้น 

อย่างไรก็ตาม หากการถกเถียงหยุดอยู่เพียงการลดจำนวนบุคลากรโดยไม่แตะต้องโครงสร้างความโปร่งใส ก็อาจทำให้โอกาสในการปฏิรูปที่แท้จริงถูกลดทอนลง

ในท้ายที่สุด! การสร้างศรัทธาทางการเมืองไม่อาจเกิดขึ้นจากการตัดลดเพียงอย่างเดียว แต่ต้องอาศัยการออกแบบระบบที่เปิดเผย ตรวจสอบได้ และยึดโยงกับความรับผิดชอบต่อประชาชนอย่างต่อเนื่อง

นั่นเพราะ…ในสายตาของสาธารณะ การเมืองที่ดี…ไม่ใช่การเมืองที่ใช้เงินน้อยที่สุด! 

หากแต่เป็นการเมืองที่ทุกบาททุกสตางค์สามารถอธิบายได้ว่าใช้ไปเพื่ออะไร? เพื่อใคร? มากกว่าไหม!!??.